Onkruid

 

De verkiezingen komen eraan. “Wat heeft dat met onkruid te maken?”, hoor ik je denken. Het is politiek onkruid waar ik op doel, de snel uitdijende beweging die zich over ons land verspreid: het populisme.

 

Waar Nederland altijd bekend stond om de multiculturele, tolerante inslag, het land waar iedereen zich thuis voelde, is dat allang niet meer het geval. Meer en meer wordt er door verschillende partijen, maar met name de PVV, openlijk haat en onverdraagzaamheid gezaaid, gebaseerd op angst en veelal ongefundeerde kreten. In een land waar we in alle rust en vrijheid naast elkaar konden leven, los van ras, afkomst, geloof, politieke kleur of seksuele geaardheid, worden mensen meer en meer tegen elkaar opgejut en in hokjes geplaatst. Het is een ‘verwildering’ die hand over hand het land in zijn/haar greep dreigt te krijgen.

 

Lang – mede ingegeven door de tolerante en verdraagzame houding – dachten we, dat het wel over zou waaien. ‘Geen aandacht aan schenken, gewoon negeren, dan houdt het wel op’. Maar onkruid gaat niet weg als je het negeert. Nee, het gaat juist door; ongehinderd door tegenstand schiet het overal wortel, breidt zich snel uit tot het uiteindelijk alle mooie, verschillende, plantjes in je tuin overwoekert en verstikt.

 

Zo is het ook met het populisme. Wegkijken helpt niet, en ook doodzwijgen heeft geen effect. Het enige resultaat is, dat ze daarmee worden aangemoedigd om steeds luider te roepen, angst en wantrouwen te verspreiden en mensen op te jutten met leuzen als ‘Minder, minder’, ‘Alle grenzen dicht’ en ‘Nederland is vol’. Juist door de nuance weg te laten en grote groepen ineens als ongewenst of gevaarlijk weg te zetten, heeft een grote impact op de minderheden die het doelwit zijn.

 

Daarom wordt het tijd om het onkruid te bestrijden.
Want alleen door dit onkruid te snoeien, te wieden en terug te dringen krijgen alle individuele mensen weer licht, lucht en ruimte om te groeien en te bloeien. Alleen zo krijgen we ons eigen Nederland, die gevarieerde smeltkroes waar iedereen zich zelf mag zijn en de ander met een open vizier tegemoet treedt, weer op de rit. Waar tolerantie en hoop weer een kans krijgen. Het land waar goede sociale voorzieningen zijn, en we samen zorgen voor de zwakkeren in de samenleving. Waar we bruggen bouwen, in plaats van muren.

 

Onkruid wieden is een kwestie van bijhouden. Dus kunnen we niet volstaan met één keer een protest uitbrengen. We moeten alert blijven, en bij de eerste signalen dat het onkruid weer de kop op dreigt te steken, de situatie benoemen, met goede argumenten afwijzen en laten zien waar we voor staan. De problemen waar we mee te maken krijgen het hoofd bieden, en niet wegkijken.

 

De verkiezingen komen eraan: tijd om het onkruid te wieden. Doe je mee?

 

 

 

Advertisements