Onkruid

 

De verkiezingen komen eraan. “Wat heeft dat met onkruid te maken?”, hoor ik je denken. Het is politiek onkruid waar ik op doel, de snel uitdijende beweging die zich over ons land verspreid: het populisme.

 

Waar Nederland altijd bekend stond om de multiculturele, tolerante inslag, het land waar iedereen zich thuis voelde, is dat allang niet meer het geval. Meer en meer wordt er door verschillende partijen, maar met name de PVV, openlijk haat en onverdraagzaamheid gezaaid, gebaseerd op angst en veelal ongefundeerde kreten. In een land waar we in alle rust en vrijheid naast elkaar konden leven, los van ras, afkomst, geloof, politieke kleur of seksuele geaardheid, worden mensen meer en meer tegen elkaar opgejut en in hokjes geplaatst. Het is een ‘verwildering’ die hand over hand het land in zijn/haar greep dreigt te krijgen.

 

Lang – mede ingegeven door de tolerante en verdraagzame houding – dachten we, dat het wel over zou waaien. ‘Geen aandacht aan schenken, gewoon negeren, dan houdt het wel op’. Maar onkruid gaat niet weg als je het negeert. Nee, het gaat juist door; ongehinderd door tegenstand schiet het overal wortel, breidt zich snel uit tot het uiteindelijk alle mooie, verschillende, plantjes in je tuin overwoekert en verstikt.

 

Zo is het ook met het populisme. Wegkijken helpt niet, en ook doodzwijgen heeft geen effect. Het enige resultaat is, dat ze daarmee worden aangemoedigd om steeds luider te roepen, angst en wantrouwen te verspreiden en mensen op te jutten met leuzen als ‘Minder, minder’, ‘Alle grenzen dicht’ en ‘Nederland is vol’. Juist door de nuance weg te laten en grote groepen ineens als ongewenst of gevaarlijk weg te zetten, heeft een grote impact op de minderheden die het doelwit zijn.

 

Daarom wordt het tijd om het onkruid te bestrijden.
Want alleen door dit onkruid te snoeien, te wieden en terug te dringen krijgen alle individuele mensen weer licht, lucht en ruimte om te groeien en te bloeien. Alleen zo krijgen we ons eigen Nederland, die gevarieerde smeltkroes waar iedereen zich zelf mag zijn en de ander met een open vizier tegemoet treedt, weer op de rit. Waar tolerantie en hoop weer een kans krijgen. Het land waar goede sociale voorzieningen zijn, en we samen zorgen voor de zwakkeren in de samenleving. Waar we bruggen bouwen, in plaats van muren.

 

Onkruid wieden is een kwestie van bijhouden. Dus kunnen we niet volstaan met één keer een protest uitbrengen. We moeten alert blijven, en bij de eerste signalen dat het onkruid weer de kop op dreigt te steken, de situatie benoemen, met goede argumenten afwijzen en laten zien waar we voor staan. De problemen waar we mee te maken krijgen het hoofd bieden, en niet wegkijken.

 

De verkiezingen komen eraan: tijd om het onkruid te wieden. Doe je mee?

 

 

 

Advertisements

Zeggen wat je denkt?

Al lantegeltjegere tijd is het te merken: de verharding in de samenleving. Waar “we” zo luid verkondigen dat we tolerant, verdraagzaam en een multicultureel land zijn, blijkt dat allerminst in de dagelijkse praktijk. En dan het ongebreidelde populisme! Bah! Plaatsvervangende schaamte krijg ik ervan.

Zeggen wat je denkt?
Het is een hellend vlak waar we ons op bevinden. Heel gemakkelijk zakken we steeds verder af qua menselijkheid en verdraagzaamheid. Nu lijkt klagen sowieso al een tweede natuur te zijn: is het niet over het weer, dan wel over de vakantie, de files, de benzineprijzen of de koffie…
En voor even is dat prima hoor, even stoom afblazen is natuurlijk en onschuldig. Maar laat het daarbij. Draaf niet door, laat je niet meeslepen door loos gebral en ga niet generaliseren. Vooral online schrik ik regelmatig van de haat en woede-uitbarstingen die lukraak het internet op worden gegooid. Zonder enig respect voor wie dan ook. Als er een discussie wordt gestart, lees dan waar het over gaat, wat de kern is van het verhaal en reageer gefundeerd (of niet).

De crisis – ja, daar is ‘ie weer – heeft daar denk ik ook aan meegeholpen, in negatieve zin. Natuurlijk is het niet makkelijk, als je je baan verliest, en vervolgens om je heen ziet dat anderen wel aan het werk zijn. Of een bonus krijgen. Of domweg tegen je zeggen, dat je ‘meer moet uitgeven, om de economie een stimulans te geven’ terwijl jij de eindjes aan elkaar probeert te knopen.

Maar laat de crisis niet ook nog een gat slaan in onze gevoelens en medemenselijkheid.

Time out
Het is tijd voor een ‘time out’, even pas op de plaats en herbezinnen op waar we mee bezig zijn. Niet als een dolle over het veld lopen, maar even de tactiek bespreken. Denk na bij wat je zegt en doet: is dat mijn eigen mening, en is die gebaseerd op eigen ervaringen? Voegt het iets toe? Of roep ik gewoon wat mijn buurman roept? Kijk om je heen, naar je ‘teamgenoten’. Dat kunnen familieleden zijn, vrienden, collega’s, klasgenoten of wat dan ook. Je wilt toch ook niet, dat iemand beschuldigingen over hén de wereld in slingert, zonder enige reden of oorzaak?

Vrede op aarde
Het is de kunst, om niet bij het minste of geringste naar de ander te wijzen, maar bij jezelf te blijven. Probeer naar beste eer en geweten te leven, doe eens iets voor een ander, en besef dat we hier nog steeds in vrede en veiligheid wonen en leven.

verdraagzaamheid 1

Het is bijna kerst, de tijd dat we meestal wat milder worden en iets meer voor de ander over hebben. Laten we proberen, die tijd te gebruiken voor wat zelfreflectie en van daaruit weer met een frisse en onbevooroordeelde blik te wereld in te kijken. Want waar we elkaar echt zién, krijgen we vanzelf (meer) respect en begrip voor elkaar en voor elkaars omstandigheden.

Ik wens ons allemaal veel verdraagzaamheid toe!