Geloof, hoop en liefde

“De angst regeert”, horen we sinds Charlie Hebdo steeds vaker. En ook, dat geloof alleen maar geweld oplevert. Het is net, of de media ons wil laten denken dat geloven niet meer van deze tijd is. Dat het moet worden weggezet als onwenselijk. En dat doet me zeer. Tijd voor een tegengeluid.

Eiffeltoren

Geloof zit in mijn DNA. Ik kan en wíl niet zonder. Het geloof is voor mij een zekerheid, waaraan ik kracht ontleen, en troost en hulp. Een ‘plek’ waar ik naartoe kan, ieder moment – dag of nacht – waar ik nooit wordt tegengehouden of genegeerd.
En ik geloof in de alles overstijgende liefde van God.

Waarom dan dit geweld, honger op aarde, oorlogen, ziekte? Ik heb daar niet direct een antwoord op.
Ik las ooit, dat God ons niets wil opleggen. Dat zijn liefde te vergelijken is met onze liefde voor onze kinderen. Wij houden van onze kinderen, willen hen beschermen en behoeden van gevaar en pijn. Maar betekent dat dat we ze niet laten skateboarden, skiën, rolschaatsen? Dat we ze niet loslaten om op stap te gaan, of op vakantie met vrienden? Nee. We leggen uit wat de risico’s zijn, maar geven ze ruimte om zelf dingen te doen en te ontdekken. En als het fout gaat, helpen we ze overeind, verzorgen ze liefdevol en helpen we ze weer op weg.

Datzelfde doet God met ons. Hij legt ons uit wat de risico’s zijn, laat ons los en hoopt dat we de juiste keuzes maken. En als we toch in de fout gaan, vangt Hij ons op. Keer op keer, zonder voorwaarden, liefdevol en geduldig.
En we maken veel fouten, steeds maar weer. En we leren zo weinig van het verleden. Het lijkt wel of we allemaal, stuk voor stuk, eerst zelf moeten voelen wat het is, wat dan ook, voordat we het voor waar aannemen. Wat dat betreft zijn we net kleine kinderen…

Het is zo makkelijk, om het geloof weg te zetten als de kwade genius, de reden van alle geweld en haat op de wereld. Maar de harde realiteit is, dat wij mensen in staat zijn om zelfs om de kleinste dingen ruzie te krijgen, getuige het programma de Rijdende rechter en al het kleine en grote leed in ons dagelijks leven. Daar hebben we geen geloof voor nodig. Zelfs de Paus zei het deze week: “Als je bij herhaling gemene dingen zou zeggen over mijn moeder, wil ik je ook een klap verkopen, dat is logisch, een menselijke reactie.”

Nee, het geloof laat ons – als het goed is – juist nadenken over onze daden. Leert ons met liefde te kijken naar de ander, te helpen waar nodig en elkaar met een open vizier tegemoet te treden. In de Bijbel zegt Hij, dat we elkaar moeten vergeven, telkens weer. Omdat God weet, hoe hardleers we zijn, hoe vaak we de fout in gaan en hoe impulsief we kunnen zijn. En Hij vraagt ons, om al onze fouten, problemen, vragen en twijfels aan Hem voor te leggen, zodat Hij ze voor ons kan dragen. Dat doet Hij met liefde.

Ik geloof, dat we bij alles wat we doen, rekening zouden moeten houden met de ander. Vrijheid van meningsuiting is een groot goed, maar het vraagt ook om nuancering, om verantwoordelijkheid. Het is geen vrijbrief om te kwetsen – gewoon omdat het kan. Net zoals geweld gebruiken geen antwoord is. We kunnen en mogen onze mening niet opdringen, maar we zouden kunnen beginnen met een gesprek. Over de onderlinge drijfveren, de dromen en de angsten. Zodat we een kijkje krijgen in het hart van die ander, en ontdekken dat die net zo is als wij.

Laten we geloven in het goede van de mens. In het bundelen van krachten, het delen van verdriet, het realiseren van dromen. En in de liefde.

zonsondergang

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s