Examenstress

Daar had ik last van, de afgelopen dagen, weken. Een akelig, onrustig gevoel, dat je vast wel kent.
De laatste acht maanden deed ik een online studie en afgelopen zaterdag was mijn examendag. Wat was ik blij dat het zover was! De laatste weken waren zenuwslopend; oefenexamens maken, de stof nog maar weer eens doorspitten, schema’s bestuderen, definities uit m’n hoofd leren, en ja: ezelsbruggetjes bedenken. Tot ik ontdekte dat ik het ezelsbruggetje nog wel kende, maar niet meer wist waar het voor stond…. En als een schema uit 8 stappen bestond, wist ik er 6 of hooguit 7…
Ook werkte ik met zelfbedachte icoontjes, maakte ik samenvattingen en dook ik vervolgens maar weer in het boek, bang dat er net gevraagd zou worden naar de dingen die ik voor mijn gevoel niet helemaal onder de knie had.
Kortom, examenstress.

Eigen tijd
Een online studie heeft veel voordelen: je hoeft niet te reizen, zit niet vast aan een vaste ‘schooldag’, kunt het huiswerk maken op elk gewenst moment en onder het leren rustig een muziekje opzetten of een wasje draaien.
Maar nadelen zijn, dat je niet kunt sparren met klasgenoten, jezelf kunt ‘meten’ met hen, samen foeteren over het huiswerk – dat het een zware opdracht was bijvoorbeeld – of overleggen hoe je iets het best kunt onthouden. Pas op de finale dag van het examen werd me duidelijk, dat alle andere examenkandidaten tegen dezelfde spanning aanliepen. In de Jaarbeurshallen te Utrecht waren de trappen, bankjes en stoelen bezaaid met mensen die allemaal nog op het laatste moment aantekeningen doornamen, het boek op schoot hadden en onderling aan het discussiëren of repeteren waren. Dat was troostrijk en geruststellend: ik was niet de enige die onzeker was, sterker nog: het was heel normaal!

Toch samen
Er waren op die dag vele examens, van allemaal verschillende opleidingen. Een bonte mengeling van studenten, variërend van psychologie tot techniek, van communicatie tot financiën. Opeens trof ik een klein groepje dat dezelfde stof oefende die mij zo bekend voor kwam. Er was één, die moeite had met dezelfde formulering als ik. Ze steunden elkaar in deze momenten, beurden elkaar op en haalden nog wat momenten op van de lessen. Hoewel we hetzelfde examen zouden doen, hoorde ik er niet echt bij.
In de zaal keek ik om me heen, of ik misschien medecursisten zag van ‘onze’ online groep. We hadden namelijk een beveiligde werkomgeving, waarin de cursisten een profiel konden aanmaken, met of zonder foto. En ja hoor, aan het tafeltje naast mij herkende ik één ervan, en verderop nog iemand. En zo konden ook wij onze ervaringen delen, even ons hart luchten over lastige opdrachten én het gemak van het online aanleveren van het huiswerk. Elkaar bemoedigen en succes wensen.
En toen was het zover, ieder voor zich. Naderhand hebben we elkaar niet meer gesproken, we verlieten de zaal op verschillende tijdstippen. Maar wie weet hebben we online nog eens contact, en kunnen we de examenstress samen weglachen.

Opgelucht
Voorlopig ben ik weer even vrij van huiswerk, opdrachten, definities en schema’s. En die stress, daar kan ik goed zonder. Maar het gevoel van werken naar een doel, en samen ervaringen te delen, dát blijft bijzonder. Net als de opluchting achteraf.
Dát gun ik iedereen.

examen gedaan

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s